Bugün seni kaybedeli tam bir sene oluyor annecim...
Galiba güçlü bir duruş sergiledim sen gidince;
Maceralara atılmadım, sakinleşmek istedim,
görüşmemi istediklerinle görüştüm bol bol,
görüşmeme gönlün razı olmadıklarına kendimin bile farkedemediği bir set çektim sanki,
yolda karşılaştığım insanlara güler yüz gösterdim ve misafiri güler yüzle karşıladım,
israftan uzak durmaya çalıştım elimden geldiğince aynı istediğin gibi,
kendime olabildiğince iyi bakmaya çalıştım senin baktığın kadar olmasa da,
kardeşlerimi sık sık telefonla aramaya çalıştım,
patatesleri aynı senin stilinde doğradım,planlı değildi sadece içgüdüsel...
anne-evlat kucaklaşmalarına şahit olunca ağlamadan o anı atlattım , dedim ya güçlüydüm annecim...
hayatıma müdahil olduğun noktalar sonradan canımı acıttıkça içimdeki sese çeneni kapa dedim ve seni daha hayırla yad etmeye çalıştım.
İşte bir sene böyle geçti,
daha kaç sene var görüşmemize ? bilmiyorum...Abim bunu merak etmemem gerektiğini söylüyor.
Seni çok özledim...
Sanırım sen aklıma geldiğinde içimin yanması kavrulması ve de ardından gelen o buruk sineye çekiş cennetteki vuslata kadar hiç bitmeyecek...
Sever misin bilmem ama dinle annecim :)
Senin o güzel ruhuna binler, on binler, milyonlarca fatiha !
